Fic : Masquerade [3/....]

posted on 08 Apr 2015 12:28 by any-poly in Masquerade directory Fiction
Fic : Masquerade [3/....]

Paring : TempG, WINNER

Rating : PG17

A/N : What goes around, comes around

 

 

 

 


‘จียงอา ...’

เสียงกระซิบทำให้ต้องค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง ใบหน้าของลีจูยอนแม้จะดูซีดเซียวแต่ก็ยังอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ทั้งที่ไฟในห้องนอนปิดสนิท แต่จียงก็ยังเห็นหน้าของแม่จากแสงนอกหน้าต่างที่ลอดผ้าม่านเข้ามา

‘แม่ต้องไปแล้ว ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก’
‘แม่จะไปไหนฮะ’
‘นอนต่อนะ ต่อไปต้องเข้มแข็งไว้นะลูก’

ริมฝีปากอุ่นของแม่แนบลงตรงหน้าผากและลูบหลังเบาๆ ให้หลับเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้จียงสะดุ้งตื่นและเบิกตามองเพดานห้องนอนด้วยความตกใจ เขากระพริบตาอยู่หลายหนจนตั้งสติได้ว่าตัวเองไม่ใช่เด็ก 10 ขวบในความฝัน แต่เป็นชายหนุ่มอายุ 27 และแม่ของเขาก็หายไปร่วม 20 ปีแล้ว

บ่อยครั้งที่จียงนึกถึงเรื่องราวในฝันเมื่อครู่ เขาบอกทุกคนในเช้าวันที่แม่หายตัวไปว่าเมื่อคืนนี้แม่เข้ามาหาที่ห้อง แต่เมื่อตำรวจมาตรวจหารอยนิ้วมือของแม่ กลับไม่มีหลักฐานอะไรที่จะเชื่อมโยงกับเรื่องที่เขาเล่า พ่อจึงสรุปว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน

แต่ทำไมเขาถึงฝันถึงเหตุการณ์นี้ซ้ำๆ

ร่างบางลุกขึ้นมาจากเตียงและเปิดไฟจนสว่างทั้งห้อง นาฬิกาบอกเวลาเกือบตีสี่แต่เขากลับนอนต่อไม่ได้ น้ำดื่มเย็นเฉียบจากตู้แช่ออกมาดื่มพลางทบทวนความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง บางทีที่ฝันเรื่องนี้อาจจะเป็นเพราะว่ามีคนแฮ็กเว็บไซต์ของบริษัทและใส่เรื่องแม่ของเขาลงไป

ตอนเป็นเด็กจียงเชื่อว่าจะต้องตามหาแม่เจอ แต่เมื่อเวลาผ่านไปจากวัน เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน และเป็นปี ความหวังทั้งหมดที่มีก็จางหายไป ทว่าในใจลึกๆ เขาก็ยังคงเชื่อมั่นว่าแม่มีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง เพียงแต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าแม่หนีไปเพราะอะไร และหนีไปกับใคร

แต่เขาเคยเชื่อ และยังเชื่อว่าพ่อเป็นสาเหตุที่ทำให้แม่หนีไป

น้ำเย็นเฉียบในขวดถูกดื่มจนหมด แต่ความคิดเรื่องแม่ที่คิดวนเวียนอยู่กลับเป็นเรื่องที่สลัดไม่หลุด เขาเคยได้เบาะแสมาว่า พ่อเข้าไปเกี่ยวข้องกับการทุจริตการก่อสร้างของรัฐบาลโครงการหนึ่งจนเกือบจะถูกสอบสวน แต่แม่ของเขาไม่น่าจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เพราะที่ผ่านมา จียงจำได้ว่าแม่เป็นแค่แม่บ้านที่ใช้ชีวิตไปกับการดูแลลูกและสะสมงานศิลปะ

ยิ่งมองไปทางไหน ยิ่งเจอแต่กำแพง

ควอนจียงถอนใจ พลอยไปนึกถึงเรื่องที่ซึงรีจัดการเอาเงินพันล้านวอนที่พ่อให้ซึงรีจัดการเอาออกจากบริษัทไป ตอนแรกเขาคิดว่ามันจะไปจบที่มูลนิธิลีจูยอน แต่ซึงรีบอกว่าทั้งหมดมันเสี่ยงเกินไป หัวหน้าฝ่ายบัญชีเลยจัดการตกแต่งตัวเลขและกระจายออกไปที่บัญชีต่างประเทศ

‘เงินพวกนี้เป็นหลักประกันชีวิตเรา’

คำพูดของพ่อมักจะทำให้จียงยิ้มเยาะอยู่เสมอ ตอนที่เขายังเป็นเด็ก พ่อไม่ได้เป็นนักธุรกิจใหญ่โตนัก แต่หลังจากลงทุนถูกจุด ธุรกิจของพ่อก็เฟื่องฟูขึ้นมาอย่างไม่หยุดยั้ง เขาไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองเปลี่ยนไปจากลูกชายเจ้าของบริษัทมาเป็นลูกชายเจ้าของธุรกิจใหญ่ของประเทศนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

มารู้ตัวอีกที ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว

จียงถอนใจอีกหนและตัดสินใจไปวิ่งออกกำลังกาย กว่าจะเสร็จก็คงได้เวลากินมื้อเช้าพอดี แถมวันนี้เป็นวันเสาร์ พี่ดามีจะต้องพายูรามาเล่นกับคุณตาทั้งวัน เขาเองก็ไม่ควรจะออกไปไหน เพราะว่าพ่อกำลังอารมณ์ไม่ดี การไม่อยู่ให้พ่อเห็นหน้าอาจจะเป็นเป้าให้พ่อหันมาระบายความโกรธใส่

ก็นั่งๆ นอนๆ ทำเป็นลืมๆ ไปเดี๋ยวเดียวก็หมดวันแล้ว จียงปลอบใจตัวเอง

ยูราหัวเราะเสียงใสเมื่อเล่นน้ำอยู่ในส่วนที่ตื้นที่สุดของสระว่ายน้ำกับแทรา วันนี้พี่ดามีมาถึงแต่เช้า เอาอกเอาใจจนควอนชอนจุลอารมณ์ดีขึ้นกว่าเก่า และยอมมานั่งกินบาร์บีคิวกับลูกๆ ระหว่างที่หลานสาวคนเดียวเล่นน้ำกับลูกเลี้ยง จียงรู้ว่าพี่ดามีเลี่ยงจะพูดถึงเรื่องแม่ และทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้ผู้เป็นพ่อ ด้วยความที่เป็นผู้หญิงช่างเอาใจ ทำให้บรรยากาศวันนี้ไม่ตึงเครียดเหมือนที่เป็นมาตลอด

“คุณคะ เรื่องที่จะส่งฮันนาไปอเมริกาหลังจากที่จบมัธยมปลายแล้ว คุณคิดว่ายังไงคะ”

จียงเห็นหางคิ้วของพี่ดามีกระตุกหน่อยหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงของคุณฮันนา แต่สีหน้าของพี่สาวเปลี่ยนเป็นปกติอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครสังเกต เพราะคุณฮันนามัวแต่จ้องหน้าควอนชอนจุล และแทราก็เล่นน้ำอยู่กับยูราไกลเกินกว่าจะได้ยิน เขารู้ดีว่าพี่ดามีไม่เคยยอมรับภรรยาคนนี้ของพ่อ และรู้สึกว่าแม่ลูกคู่นี้เป็นภาระด้วยซ้ำ

“แล้วแทราสมัครเข้ามหาวิทยาลัยไหนหรือยัง”

ควอนชอนจุลถามเบาๆ และนั่งมองหลานสาวกรี๊ดกร๊าดกับลูกเลี้ยง คุณฮันนาจึงรุกต่อเพื่อให้ได้คำตอบที่แน่ชัดต่อหน้าลูกทุกคนของสามี

“ก็ยังค่ะ ฉันอยากส่งแกไปเรียนภาษาให้ดีก่อน แล้วค่อยส่งเข้ามหาวิทยาลัย เรียนด้านเศรษฐศาสตร์หรือบัญชีดีไหมคะ จบมาแล้วจะได้ช่วยงานคุณได้”

ควอนดามีหัวเราะคิกทันทีที่คุณฮันนาพูดจบทำให้สีหน้าของแม่เลี้ยงเปลี่ยนทันที แต่พี่สาวของจียงก็กลบเกลื่อนว่ากำลังขำลูกสาวที่ทำหน้าตลกๆ ตอนเล่นกับแทรา ส่วนจียงก็ได้แต่รักษาสีหน้าเรียบๆ ไม่แสดงออกว่ารู้สึกอย่างไร แต่เขารู้คำตอบของพ่อแล้ว คุณฮันนาคงอยากเอาใจพ่อเขาจนลืมไปว่า ลูกสาวของตัวเองไม่ถนัดในการเรียนสายที่พูดมาเลยสักนิดเดียว

“ให้เจ้าตัวเขาเลือกเองก็แล้วกัน” ควอนชอนจุลตัดบท “เลือกแบบที่อยากเรียน อะไรก็ได้ที่เขาถนัด ที่บริษัทมีคนช่วยงานถมเถไป ฉันจะเลี้ยงแทราไว้เฉยๆ สักคนก็คงไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างถ้าเจ้าตัวเขาไม่อยากไปเมืองนอก ก็ให้เรียนในเกาหลีนี่ก็ได้ อยากให้เก่งภาษาก็ลงเรียนหลักสูตรนานาชาติไป”
“ใจฉันก็ไม่อยากรบกวนคุณหรอกนะคะ แต่สงสารแทรา ฉันอยากให้แกได้เรียนดีๆ เหมือนคนอื่น”

คนอื่นที่คุณฮันนาว่าแอบสบตากันอย่างรู้ทันแล้วเมินหน้าหนีกันไปอย่างรวดเร็ว ทำไมจียงจะไม่รู้ว่าคุณฮันนาต้อง